ถ้ำในใจ

posted on 03 May 2012 16:57 by maizingzing
บนโลกของเรา….มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง....
ในถ้ำนั้น...มืดสนิท...เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยแคบๆ แยกไปเป็นทางเดินเล็กๆ...
กินพื้นที่เป็นอาณาบริเวณกว้าง...จนสุดจะบรรยาย
แต่ละโซน...มีโถงกว้าง ขนาดแตกต่างกันไป...
ใครก็ตามที่หลงเข้าไป....จะพูดไม่ได้...และติดวนอยู่ในนั้น...ตราบนานเท่านาน....

ในถ้ำ...มีกิ่งไม้ กิ่งเล็กๆ....วางระเกะระกะอยู่ตามรายทาง...
ถ้าได้สัมผัสและหยิบจับมันขึ้นมา...
ดวงตาของผู้ที่ถือกิ่งไม้...จะมีแสงเรืองๆ ปรากฏขึ้น...
แต่ทว่า... แสงนั้น...
คงเห็นได้... ก็แต่ในขณะที่สายตาของผู้ที่ถือกิ่งไม้ของสองคน...
สบตากันในความมืดมิด...

และเพราะความมืดมิด...ทุกคนจึงคิดเหมือนกัน...ที่จะถือกิ่งไม้ไว้..
เพื่อคลำทางและออกเดินค้นหาทางออก ...
ขณะที่หลงวนอยู่ในถ้ำ จะรู้สึกและเห็นเป็นแสง...วาบวาบ
ระยิบระยับ...ราวกับมีฝูงหิ่งห้อย...มาบินอยู่ในถ้ำ....

ถ้ามองไปแล้วเห็นแสงไม่กระพริบ...
นั้นหมายถึง...มีใครอีกคนหนึ่ง...กำลังจ้องมองเราอยู่....
ถ้าเดินเข้าไปใกล้ๆ...
เราจะเห็นและสามารถพูดจากับคนที่อยู่ตรงหน้าและสบตากับเราอยู่ได้....
แต่ถ้าละสายตาจากกัน...
ทั้งภาพและเสียงของคนๆ นั้นก็จะหายไปในทันที....

เพื่อให้ได้พบคนๆ นั้นอีก...จึงต้องจดจำพฤติกรรม...ของคนๆ นั้นไว้...
คงเฝ้าเวียนวนอยู่ตรงที่ที่ได้พบกัน...
แต่คงจะไร้ประโยชน์...หากคนนั้น...ไม่คิดเช่นเดียวกับเรา...

ทุกคน....เริ่มเรียนรู้สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในถ้ำ...
แต่ก็ยังไม่รู้ถึงวิธีและหนทาง...ที่จะออกไปจากถ้ำแห่งนี้....
จึงยังคงทำได้เพียง...เท่านั้น....

ความวิเศษ...ของกิ่งไม้...ยังรอการค้นพบ...
นั้นขึ้นอยู่กับความเป็นตัวตนของแต่ละบุคคล...
เพียงแค่นำกิ่งไม้ของตนเอง...ประกบเข้ากับกิ่งไม้ของคนอื่นๆ
ถ้ามันแนบชิดสนิทกันได้พอดี... ทั้งความสั้นยาวและพื้นผิว
แสงสว่างนวลๆ...ราวกับแสงเดือนในคืนวันเพ็ญ...
จะบังเกิดขึ้น...ให้กับคนทั้งคู่...
และแสงนั้น....
จะสว่างก็แต่เฉพาะคนคู่นี้...เท่านั้น.........
นั่นอาจจะเป็นใบเบิกทาง...ให้คนทั้งคู่....
ออกจากถ้ำแห่งนี้ได้…………
มีหลายคู่...ที่ค้นพบทางออกจากถ้ำแล้ว....
แต่กลับต้อง...วกหลงกลับเข้ามาอีก...
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...จะด้วยประการใด....ก็ตาม.....

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

เขาติดวนอยู่กับถ้ำนี้...มานาน...นานจนจำไม่ได้ว่า...โลกภายนอกเป็นอย่างไร
เขาก้มหน้า...นั่งนิ่ง...เมื่อตอนรู้ตัวว่าหลงอยู่ในถ้ำเข้าให้แล้ว....
จนวันหนึ่ง....
เขาเริ่มอยากจะออกไปจากที่นั้น...
สายตาเขาเริ่มกวาดไป...รอบๆ ตัว จนทั่ว....
เขาเห็นแสง...ตามรายทาง...ที่เขาก้าวย่างไป
เขาคลำไปจนเจอกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะมือ...
เขาจึงถือกิ่งไม้นั้น....ติดตัวไปด้วยเสมอ....
และเขาก็เริ่มเรียนรู้...กับสิ่งต่างๆ ในถ้ำ...ว่ามีความเป็นไปอย่างไร...

แน่นอนว่า...เขาก็ได้พบกับผู้คนหลายหลาก มากมายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดนั้น...
แต่มีเพียงไม่กี่คน...ที่เขามักคุ้นด้วย...
เขาเริ่มเฝ้าติดตามหา...สายตาบางคู่...
จนพบ...และเขาก็ได้บรรลุถึง...ความพิเศษของกิ่งไม้นั้น....
เขาพบทางออก...จากถ้ำ...

แม้จะเป็นโลกที่มีแสงสว่าง...
แต่เขาก็ยังต้องเรียนรู้...สิ่งต่างๆ มากมายจากผู้คนที่อยู่รอบๆ ข้าง
ทุกคนมีชีวิตในโลกสว่าง ต่างไปจากโลกแห่งความมืด...
การใช้ชีวิต...เพื่อดำเนินไป...บนทางเดินที่มองเห็น
บางครั้ง...มันยากกว่าเดินในที่มืดเสียอีก...
เขาเริ่มรู้สึกว่า...
การเติบโตมาในโลกแห่งความมืด...มันง่ายกว่า...โลกข้างบนนี้มาก...

และที่สุด....
เขาก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตในถ้ำนั้นอีกครั้ง...
ด้วยเหตุผลง่ายๆ...เช่น...เพียงแค่ว่า....
เขาทำกับข้าว....เขาทำน้ำพริกเผา...
แต่ใครๆ...ต่างก็พากันบอกกับเขาว่า...
มันเหมือนน้ำพริกนรก...มากกว่า...

เหตุผลง่ายๆ ตามกลวิธีที่เขาคิด...
ไม่ใช่สิ่งที่มีคุณค่าเลย...ในโลกอันสว่างไสว...
แต่น้ำพริกเผา...ถ้าอยู่ในถ้ำ...มันมีแต่จะกลายเป็นน้ำพริกสวรรค์...
มันกลับมีค่ามากมายมหาศาล....

“ยากที่จะคิดหาเหตุผล....”
ในความรู้สึกนึกคิดของเขาในตอนนั้น...
เขาไม่ได้เดินหลงกลับเข้าไปในถ้ำ....
เขายินดี...เดินเข้าสู่ถ้ำนั้น....โดยเต็มใจ...

เขาจดจำทางเข้าออกไว้....และจดจำได้อย่างแม่นยำ....
เขาจึงสามารถ...กลับเข้าไปพักใจในถ้ำนั้น...และออกมา...โดยไม่รู้สึกติดค้างใดๆ...

ความเป็นไปในโลก....
มีหลายสิ่ง...ที่มีเหตุและผลแห่งการคิด....
หลายครั้ง...ที่คิดอย่างเดียวกัน....
แต่กับขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง....
ต่อเมื่อหลับตา....เพ่งพินิจ พิจารณา...ต่อภาพ ต่อเงื่อนไขกับใจที่ปรากฏ...
เขามักจะพบว่า....มีตรรกะแห่งการคิด....
และเหนือกว่าตรรกะนั้น...มันต้องใช้สิ่งใด...เพื่อกลั่นกรอง...

โลก....เหมือนจะกว้างใหญ่ไพศาล....
แต่หนึ่งหัวใจ....หนึ่งสมอง...ของคนหนึ่งคน...
กลับสามารถเก็บบันทึกเรื่องราว...ความเป็นไป...ที่มีบนโลกได้อย่างไม่จำกัด
ถ้ามนุษย์หนึ่งคน...จะมีชีวิตที่ยืนยาวเป็นนิรันดร์...
สรรพสิ่ง...ในห้วงแห่งจักรวาล....
แท้ที่สุด...สำหรับมนุษย์...มันก็แค่ จุดเพียงจุดเดียว....

และในทางกลับกัน....จุดเพียงจุดเดียวของมนุษย์....
ก็คือ...โลกทั้งใบ...จักรวาลทั้งจักรวาล...
แต่สำหรับชีวิต...ของใครๆ อีกหลายล้านคน...
อาจมีเพียง...แค่...สิ่งต่างๆ รอบตัว....เพียงแค่นั้น...



ระร่ำรัก ฤทัยร้อง เรียกอันใด เล่าเอย
ระทม ตรมทุกข์ โศกใดเลย เทียบเท่า
กาลสุข เสมอศูนย์ บ่หยั่งแท้ คงอยู่
กาลทุกข์ จะคงคู่ บ่ หยั่งรู้ ตรมใจ

วันสุข เยือนเยี่ยม เปี่ยมช่วง เพียงผ่าน
ทุกข์เทียบ คงนาน ดังชั่วกาล เหลือแสน
สัจจะ เสมอโลก กำหนดเกณฑ์ ขีดสั่ง
วัฏฏะ คงดั่ง ชีวิตต้อง ยินยอม

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณมากจ๊ะอ๊อฟ ขอบคุณมากจ๊ะตุลย์ที่แวะมาบล๊อกพลอย .. อ๊อฟอยากรู้ใช่ไม๊ล่ะว่าป่วยเป็นไร..ก้อพลอยป่วยเป็นสิวค่ะ...ห้า ห้า ..อ่ะล้อเล่น..คือสิ่งที่เป็นอยู่นี้กับความฝันของพลอยมันเชื่อมโยงกันอยู่ เพราะนี่จึงเป็นอีกเหตุผลนึงส์ที่ทำให้พลาด..อีกอย่างที่บ้านเขาห่วงเรื่องความปลอดภัยในสายงาน...ความฝันคือ..พลอยอยากเป็นแอร์โอสเต็ส..พลอยชอบภาษาญี่ปุ่น ภาษาจีน และภาษาอังกฤษ และ ชอบว่ายน้ำ,,แต่มีปัญหาระบบทางเดินหายใจที่เรียกว่า ภูมิแพ้นั่นแหละ แล้วก้อ อีกหลาย ๆโรคในตัว ห้า ห้า วันล่ะโรค เย้ยยยย ห้า ห้า..โรคเลือดจาง เอาเป็นว่าเซิฟๆ ไปแค่นี้ก่อนแล้วกันนะจ๊ะ เด๋วอ๊อฟ กะ ตุลย์ จิตกกะจัยโมะ...ฮี่ ๆ ,,Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#7 By Ruriko on 2012-05-03 23:47

@tunny ครับ ยาวจริง ถ้าในเฟสไม่เคยเม้นยาวเลยครับ ผ่านมาแล้วผ่านไปข้อมูลเยอะแยะจนตามไม่ทัน

===============================
ถ้าทำในสิ่งที่ชอบแล้วไม่เสี่ยงจนเกินไป ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่น่าจะฉุดรั้งไว้แน่นอน ท่านมีแต่จะคอยส่งเสริมเราให้ถึงที่สุด เหมือนอย่างที่ท่านส่งเสริมจนจบมหาวิทยาลัย
เป้าหมายระยะสั้นของอ๊อฟเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา แต่เป้าหมายหลักไม่เคยเปลี่ยนแปลง อ๊อฟเชื่อว่าการเรียนจบคือเป้าหมายเหมือนกัน แต่ถ้าคิดดีดีแล้ว มันคือเป้าหมายระยะสั้นเท่านั้นเอง สิ่งที่อยากทำมีอีกเยอะแยะ ชีวิตมันสั้นเกินกว่าจะมัวคิดมากกับเรื่องหนักใจเน๊อะ เยอะเลยอยากทำโน่นทำนี่ 555+ อ๊อฟเชื่อว่าพลอยก็น่าจะชอบเดินทางเหมือนกันไม่ใช่สไตล์ชอบอยู่นิ่งๆหรอกเนอะ อิอิ ไม่รู้จริงๆว่าเป็นอะไร แต่ หายไวไวนะ
tongue
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#6 By iclever1986 on 2012-05-03 23:07

confused smile confused smile confused smile

#5 By moi (103.7.57.18|171.5.55.108) on 2012-05-03 22:44

พึ่งเคยเห็นคนคอมเม้นยาวขนาดนี้ 555 ขอบคุณที่แวะไปทักทายกัน เราชื่อตุลย์ ยินดีที่ได้รู้จักคร้าบบ

#4 By tunny on 2012-05-03 22:30

ตลกอ่าอ๊อฟ ห้า ห้า มีการขว้างดาวกระจาย เด๋วไปขว้างดาวเทียมที่บ้านอ๊อฟมั้งเน้อ....555555555555555555555555555555555Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#3 By Ruriko on 2012-05-03 21:07

ลืมให้ขว้างดาวกระจาย หุหุHot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#2 By iclever1986 on 2012-05-03 19:44

ดูท่าทางจะเป็นคนที่ชอบอ่านชอบเขียนมากเลย นั่งอ่านจนถึงสุดขอบโลก วันนี้เปิดเข้ามาดูเผื่อพลอยจะเข้ามา (รึปล่าว) ก็ตกใจนิดนึง เป็นข้อความตอบกลับแนวจัดเต็มจริงๆ (ยาวแท้เหลา)คืออ๊อฟก็เล่นเฟสตามประสาก็พิมคุยโพสตอบสั้นๆธรรมดา เข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยถึงชอบบล็อกมากกว่า มันเหมือนเราสร้างพื้นทีและความคิดเราได้อิสระดี มีระบบระเบียบ แต่เลิกเล่นไปเลยเหรอ ยังไงเวลาจะมีตติ้งทีลำบากนาา ^_^ ยอมรับว่าเป็นคนอยู่ไม่สุขชอบอ่านนั่นโน่นนี่เหมือนกัน แต่การเขียนการพิมนี่แทบไม่เคยเลย เล่าอะไรไม่ค่อยเก่ง 555+ พูดถึงเป้าหมาย ตอนนี้มีบางอย่างที่ต้องทำในระยะสั้นๆ ทุกครั้งที่อ๊อฟทำเสร็จ ก็จะรู้สึก"เปื่อย" คำๆนี้ไม่เคยได้ยินจากสื่อไหนเหมือนกัน แต่เพื่อนที่ชอบทำงานออกแบบด้วยกันชอบใช้ พออ๊อฟทำงานที่ชอบ และวางเป้าไว้ว่าจะทำอะไร เริ่มต้นจะรู้สึกสนุกมาก มีอะไรให้คิดเยอะตื่นตัวสุดๆ ออกแบบ สเกตงานลงสี แสงเงา เริ่มขึ้นโครง 3D เก็บรายละเอียดงาน เบกแสงเงา เขียนรายละเอียดงาน จนถึงขั้นตอนสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือ ขายงาน จากนั้นไปตื่นเต้นกันต่อว่าจะมีคนสนใจมากน้อยแค่ไหน ถ้ามากก็ดีไป ถ้าน้อยแสดงว่าต้องมีอะไรที่ยังไม่โดนแน่เลย ต้องเก็บเอามาคิด แล้วทำให้ดีขึ้นเมื่อเป้าหมายชัดเจนขึ้น พอทุกอย่างนี้สำเร็จคือทำงานจนเสร็จหมดแล้ว ก็จะเป็นคนละคนเลย เหมือนจะว่าง ไม่มีอะไรทำ ขาดไฟ ไร้ค่า 555+ เปื่อยโคตรๆ เลยรู้ว่า เราชอบและต้องการเดินทาง ทำในสิ่งที่ชอบมันสนุกดี ไม่ว่าจะสำเร็จไปแล้ว หรือกำลังจะสำเร็จ เราก็ต้องมีเป้าหมายอยู่ในหัวเสมอๆ ไม่งั้นขาดเชื้อไฟแน่ แต่เป้าหมายต้องเป็นสิ่งที่เราชอบจริงๆนะอย่าโกหกตัวเอง แล้วมันต้องสำเร็จ!!!! ยาวไปมั้ยเหมือนเขียนเรียงความวันเด็กเลย พอดีกว่าเดี๋ยวพาลจะเบื่อ 555+ ถ้าพลอยกำลังทำสิ่งที่ชอบอยู่ถือว่าโชคดีมากเลย ยังมีอีกหลายคนที่ทำงานแล้วไม่ชอบงานที่ทำอยู่ มีแต่ความคิดคนอื่นสั่งการ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเพราะไม่กล้า ไม่กล้าที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองรักsad smile

#1 By iclever1986 on 2012-05-03 17:55